Sinsuke Fujieda Group – Fukushima

Czasami algorytm streamingowy zachowuje się jak stary wyga z giełdy płytowej pod Halą Sportową albo z zapomnianego antykwariatu: rzuca coś od niechcenia w kolejkę odtwarzania w samochodzie, a człowiek nagle orientuje się, że zamiast skręcić w stronę domu, jedzie kolejną prostą, byle tylko nie przerywać tego numeru.
Tym razem trafiło na Tokio i sekstet, na którego czele stoi Shinsuke (Sinsuke) Fujieda – facet dmuchający w saksofon tenorowy, sopran i flet z taką intensywnością, jakby kalendarz zatrzymał się w połowie lat 70., a wytwórnie Impulse! czy Strata-East otworzyły filię w dzielnicy Shinjuku.
Żeby jednak w pełni pojąć potęgę tytułowego numeru z albumu Fukushima – wydanego na wosku nakładem francuskiego Superfly Records – trzeba cofnąć się do momentu, w którym to wszystko eksplodowało. Korzenie tego brzmienia tkwią w płycie INFORMEL. Materiał narodził się z głębokiego pęknięcia, jakim była pandemia w 2020 roku, i stanowi absolutny punkt wyjścia dla dzisiejszego składu Sinsuke Fujieda Group. Gdy regularna działalność koncertowa zamarła, Fujieda zyskał czas, by na najgłębszym poziomie przemyśleć swoją twórczość i zadać sobie fundamentalne pytanie: „Czym jest muzyka, którą naprawdę chcę teraz wyrażać?”. Jego odpowiedzią był powrót do jazzu jako fundamentu oraz dążenie – w kompozycji i wykonaniu – do stworzenia najbardziej intensywnej muzyki, jaką potrafił sobie wyobrazić w ramach jednego zespołu.
Koncepcja tamtego formacyjnego występu zakładała również udział Taikiego Kusakabe, który tworzył obraz na żywo równolegle z muzyką. W odpowiedzi na dźwięk, czas, przestrzeń i ruch ciała, linie i barwy nawarstwiały się na płótnie aż do momentu ukończenia dzieła dokładnie w chwili wybrzmienia ostatniego utworu. Muzyka i malarstwo powstawały symultanicznie, przekształcając koncert w dzieło, w którym czas, napięcie i przecinające się energie znalazły wyraz zarówno w formie dźwiękowej, jak i wizualnej. Sam tytuł INFORMEL nawiązuje wprost do powojennego francuskiego informelu (Art Informel).
Otwarcie na materię, fizyczny gest, spontaniczność, podświadomość oraz formy wyłaniające się poza z góry narzuconymi strukturami silnie rezonuje z tym, czego Fujieda poszukuje w improwizacji i zespołowym graniu.
I to słychać w każdej sekundzie. To rasowy, żarliwy spiritual jazz. Zero akademickiego chłodu, zero sterylnego popisywania się skalowymi fikołkami. Jest za to potężny, transowy puls, który od pierwszego taktu buduje gęstą ścianę dźwięku. Fujieda nie próbuje być grzeczny: jego tenor ma w sobie ten szorstki, głęboki oddech i żar, który znamy z nagrań Pharoaha Sandersa czy wczesnego Charlesa Lloyd’a, ale przefiltrowany przez japońską wrażliwość przestrzenną.
Genialną robotę robi tu obecność skrzypiec (Fumiko Takeshita). Zamiast słodzenia i salonowego lamentu, dostajemy drapieżne, folkowe frazowanie, które tnie powietrze obok dęciaka. Kiedy do gry wchodzi rozbudowana, gęsta perkusjonalia, a fortepian zaczyna kręcić modalne ostinata, muzyka nabiera wręcz obrzędowego transu. W INFORMEL obecne są już ziarna języka muzycznego, który w pełniejszej formie wybrzmiał później na płycie FUKUSHIMA. Zawiera on w pewnym sensie przeczucie przyszłości, która istniała już w przeszłości.
Francuzi z Superfly Records wiedzą, co tłoczą na winylu (pierwsze miejsce na liście jazzowej Juno mówi samo za siebie). Jeśli algorytm podsuwa Wam takie perełki zza oceanu, to znak, że jeszcze nie wszystko w tych cyfrowych kablach zardzewiało.
Koniecznie sprawdźcie oba te wydawnictwa, zanim nakłady znikną z półek.
Jazz z Wami!






Komentarze