top of page
prelegenci

Emil Ingmar – Polaroids

7 lis
1 minut(y) czytania

To jest najpogodniejsza, najbardziej optymistyczna płyta tego roku. Taka piguła pogody ducha, spokoju, równowagi. Lekki jazz dla wszystkich. Jak mi brakuje takich płyt!


Szwedzki pianista i kompozytor Emil Ingmar powraca ze swoim trzecim krążkiem i po raz kolejny udowadnia, że piękna melodia i jazzowa klasa wcale nie muszą się wykluczać. Polaroids to naturalna kontynuacja drogi rozpoczętej świetnym debiutem Karlavagnen z 2020 roku, ale tym razem w jeszcze bardziej skupionej, organicznej odsłonie. 

 

Inspiracja dla albumu przyszła z zupełnie nieoczekiwanej strony – starego aparatu fotograficznego Polaroid SX-70. Gdy Ingmar został ojcem, zaczął uwieczniać na natychmiastowych kliszach zwykłą rodzinną codzienność, odkrywając, jak drobne chwile powoli dojrzewają do miana najcenniejszych wspomnień. Dokładnie tak samo brzmi ta muzyka: chwyta ulotność, ciepło i spokój, zamieniając codzienne impresje w ponadczasowe opowieści.  


Zamiast gęstych, przeładowanych faktur dostajemy formułę intymną i przejrzystą. W centrum uwagi pozostaje melodia oraz instynktowny dialog trio: Ingmarowi towarzyszą wieloletni muzyczni partnerzy – kontrabasista Fredrik Jonsson oraz perkusista Calle Rasmusson. Ich porozumienie jest absolutnie bezbłędne. Nagrania powstały właściwie bez zbędnych słów, napędzane czystą intuicją, wzajemnym zaufaniem i naturalną chemią wykuwaną przez lata wspólnego grania.  

Stylistycznie Ingmar mistrzowsko łączy skandynawską, folkową melodykę ze współczesną improwizacją, miękkim pulsem R&B i producenckim wyczuciem detalu. Kiedy trzeba, brzmienie tria subtelnie rozszerza się o gościnne barwy: saksofony Jonasa Knutssona wnoszą przestrzeń, a przetworzony puzon Markusa Ahlberga dodaje nowoczesnego, ambientowego kolorytu. Kompozycje takie jak „Bjurtjärn” (hołd dla rodzinnych lasów Värmland) czy pachnący wczesnym latem „June” mają w sobie bezpretensjonalną, niemal filmową plastyczność, nie tracąc przy tym intymnego, ludzkiego wymiaru.

  

W świecie pełnym zgiełku i nerwowości Polaroids to płyta kojąca nerwy – piękna, melodyjna i pełna słońca. Album, do którego wraca się z czystą przyjemnością.



Komentarze


bottom of page