O rany, jak ja uwielbiam takie granie! Tu elektronika autentycznie pląsa, a beat jest cudownie porąbany, pokręcony – jednocześnie szybkowolny i wolnoszybki. Coś tam w tle szumi, trzeszczy i stuka jak w audycji Anteny Non Grata, a trąbka Mehariego wije się jak arabska tancerka przed zamroczonym obliczem wezyra po piątym pucharze anyżowego rakı. Jest w tym gigantyczna, niczym nieskrępowana frajda ze wspólnego grania, zero akademickiego glancowania detali