Dlaczego warto czytać mój blog jazzowy?

​Nic mnie tak nie wkurza, jak zdanie: „Ja nie rozumiem jazzu”.

To największy mit, z jakim walczę na jazzda.net.

​

Przecież słuchacze rocka, popu czy disco polo wcale nie muszą „rozumieć” teorii muzyki, by czerpać frajdę z ulubionych numerów. Muzyka ma budzić emocje – albo Cię rusza, albo nie. Proste.

​

I dlatego musimy sobie coś wyjaśnić na samym początku: tutaj nie ma żadnych ekspertów, specjalistów, dyplomowanych znawców, profesjonalistów ani alf i omeg.

​

Jestem po prostu słuchaczem – dokładnie takim samym jak Ty. Nie piszę akademickich recenzji, nie rozkładam akordów na czynniki pierwsze. Dzielę się wyłącznie własnymi, prywatnymi wrażeniami, a cała moja „metodologia” opiera się na jednej, jedynej rzeczy: bezgranicznej miłości do tej muzyki.

​

Ostatnio pewien muzyk, chcąc mi dopiec, nazwał to, co robię, „nizinami eksperckimi”. I wiecie co? Jestem mu za to ogromnie wdzięczny! Pokochałem to określenie od pierwszego słyszenia. Jeśli szukasz profesorów i akademickich rozpraw – szukaj ich gdzie indziej. Na moich „nizinach” znajdziesz tylko czysty, bezpretensjonalny podziw dla muzyki, która po prostu dobrze żre i robi ciary.

 

Mój blog jazzowy powstał po to, by odczarować ten gatunek. Nie znajdziesz tu teoretyzowania, ale znajdziesz pasję i subiektywne rankingi. Sprawdzam dla Was głównie nowości, wyłuskując płyty jazzowe, których po prostu moim zdaniem warto posłuchać – bez dyplomu z muzykologii w kieszeni. 

​

Jest tylko jedna zasada: NIE PISZĘ O MUZYCE, KTÓRA MI SIĘ NIE PODOBA (a jest jej naprawdę bardzo dużo). SZKODA MI NA TO CZASU. NIE MAM OCHOTY ZAJMOWAĆ SIĘ CZYMKOLWIEK, CO MI NIE ODPOWIADA., TO STRATA CZASU. MAM GO BARDZO MAŁO.

​

Jeśli szukasz miejsca, gdzie jazz traktuje się z energią, a nie z nabożną czcią, to trafiłeś pod właściwy adres. Witaj na nizinach eksperckich, rozgość się!​​​​​​